ن : پیمان سلیمانی ت : دوشنبه ۱٤ اردیبهشت ۱۳۸۳ ز : ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ

           

                                     بعد از کلی غيبت

 

  دو غزل از کارهای قديم را تقديم شما دوستان 

 

 می کنم

                    

                     باشد که مورد قبول افتد

 

 

                                      

 

                                       اولين غزل

                                            ايل

 

 

  تنها صدای سبز تو مانده برای ايل

ای از تبار آينه روشنگر واصيل

 

ای تو برای گفتن من بهترين گواه

ای تو برای بودن من بهترين دليل

 

من دلگرفته  خسته و خشکيده و خراب

اما تو عاشقانه وجاری شبيه نيل

 

اين روزها بدون تو دلگيرم از غروب

هی می رسم به دلهره هايی از اين قبيل...

 

اين روزها بدون تو بر اين زمين سرد

باد و تگرگ و صاعقه هی می شود گسيل

 

ديگر نمی رسم به تو بانوی قصه ها!

ديگر نمی رسم به تو ـ حالا به هر دليل

 

***

 

من زنده ام به ياد تو رويای سبز کوچ!

من زنده ام به ياد تو تنها صدای ايل!

 

۳/۹/۱۳۷۹

 

 

 

 

 

غزل دوم

 

پرنده

 

تکرار کن ... بخوان مرا در باد

چيزی بگو به وسعت فرياد

 

در اين غروب تلخ و بغض آلود

اينجا که موج می زند بيداد

 

من يک اسير زخمی در بند

اما تو يک پرنده ی  آزاد

 

باور بکن بدون تو اين باغ

هر گز شکوفه ای نخواهد داد

 

بعد از تو...من شبيه برگی خشک

خود را به دست باد خواهم داد

 

صد مرتبه مرا بخوان در کوه

صد مرتبه بخوان مرا در باد

 

من قرنهاست گشته ام خاموش

من قرنهاست رفته ام از ياد

 

زمستان ۸۰

 

 

پيمان سليمانی


کلمات کلیدی :
.:: نظرات () ::.


 

Powered By persianblog.ir Copyright © by mehaloodeha
This Themplate  By Theme-Designer.Com