ن : پیمان سلیمانی ت : دوشنبه ۸ تیر ۱۳۸۳ ز : ٤:۱٠ ‎ق.ظ

                                           

           با درود به شما دوستان که هميشه   

به بنده لطف داريد

 

Tropical Eden 

راستش يکی از دلايلی که باعث شده من دير به دير به روز کنم اينه که در اين  دنيای مجازی به جای اينکه به شعر و نقد و نظرهای علمی در مورد آن پرداخته شود شده جايی برای درگيريها و کشمکشهای  بی مورد و به! به!   و چه! چه! های بی فايده : مثل شعرت خوب بود //لذت بردم//ای ول// و يک سری ديگر از الفاظ رايج و تعارفات از اين دست که در اين فضا رايج شده نمی تواند به شاعر کمکی کند به نظر من اگر کسی نظر می دهد بايد دليل بياورد...

به هر حال بعد از مدتها يک غزل ميزنم که شايد کمی فلسفی!! باشد

اگر اين کار را نقد کنيد خوشحال می شوم...

 

 

 

                                  تنها همين پرنده

 

                     

                           تشويش می وزيد درانسان ِ روبه مرگ

                            دنيا رسيده بود به دوران ِ روبه مرگ

 

ديگر نبود راه گريزی در اين جهان

  هر چيز در اسارت بحران ِ رو به مرگ

 

تنها دری  که بود اميد ِ به زندگی

وا شد ... ولی به سمت خيابان ِ رو به مرگ

 

اين آخرت کجاست که هرگز نمی رسم!؟

ـ  اندوه کفشهای هراسان ِ رو به مرگ  ـ

 

آيا اميد هست که از خويش رد شويم !؟

              ـ  ترديد در صدای خدايان ِ رو به مرگ  ـ              

      ٬٬٬ ٬٬٬   

از خواب می پرد و به خود فکر ميکند

مردی شبيه هرچه پريشان ِ رو به مرگ

 

کابوس ديده است !؟ ولی نه حقيقتی ست

که می  چکد ز ديده ی  حيران ِ رو به مرگ

 

پس اين دروغ نيست که بی هيچ می رسيم

دنيا شده : قطار شتابان ِ رو به مرگ

 

تنها همين پرنده که خوابيده روی ريل

پی می برد به غربت انسان ِ رو به مرگ 

 

 

پيمان سليمانی

 

 

 


کلمات کلیدی :
.:: نظرات () ::.


 

Powered By persianblog.ir Copyright © by mehaloodeha
This Themplate  By Theme-Designer.Com