مه آلوده ها

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Sat, 31 Mar 2012 22:57:55 GMT

لگوی انجمن شعر فردا

3 عکس از (پیمان سلیمانی)!

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Thu, 12 Feb 2009 22:30:56 GMT

سلام بازم به رسم قدیم به روزم!!!!!

پیمان سلیمانی

گاهی چقدر حرف دلم را نمی زنم

سر می کشم به ذهن کسی که خودِ منم

زل می زنم به رهگذرانی که رفته اند

به خواب کوچه ای که پر است از نبودنم

رو به خودم نشسته ام و کفش های من

هی جفت می شوند به سمت نرفتنم

بارانی ام به خانه می آید بدون من

هر روز

!تابفهمم

!تب می کند تنم

تا ذره ذره کوه شوم در مسیر باد

آن وقت برف های جهان شال گردنم

من سایه ی غروب که در فکر شب شدن

بر ریل های یخ زده ی راه آهنم

این چندمین شب است که من دفن می شوم؟

رو به خودم به سمت منی که فقط منم

گاهی درست مثل خودم راه می روم

گاهی درست مثل خودم حرف می زنم

زمستان84

پیمان سلیمانی

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Fri, 23 May 2008 10:55:12 GMT

سلام پس از قرنها با یه غزل که البته از

کارای قدیمیه منه به روزم!

پیمان سلیمانی

غروب....

غروب جاده مرا برد تا به تو برسم

قرار بود پس از سالها به تو برسم

همیشه دورترین آسمان تویی، گفتم
کبوتری بشوم تا رها به تو برسم

توانتخاب کن، این بار بعد از این مرا
که گم شوم، برگردم و یا به تو برسم

خودت بخواه بیایم به مقصدی که تویی

دعا بکن که شبیه دعا به تو برسم

دعا بکن که ردیف همین غزل بشوم
در انتهای همین بیتها به تو برسم

اگر صلاح ندانی تلاش بی معنی ست
اگر نخواهی - دیگر چرا به تو برسم!

چقدر باد می آید چقدر آه چقدر
چقدر فاصله مانده است تا به تو برسم.. !

آبان ٨۴ پیمان سلیمانی

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Tue, 13 Dec 2005 08:02:00 GMT

امروز هوا همچنان ابری و دل من همانطور گرفته!

شعری بخوانید!

آورده است پیکرت را باد

ونامه های آخرت را باد

وپخش کرده در دل خانه

بوی غریب سنگرت را باد

تو رفته ای و هدیه خواهد داد

رزهای بین دفترت را باد

تو نیستی / وپاک خواهد کرد

چشمان خیس دخترت را باد

تو نیستی / و باز می پیچد

چادر نماز مادرت را باد

نه !نه ! تو نیستی / نمی دانی

پرکرده است سنگرت راباد

* وزن این شعر مفعولُ فاعلاتُ مفعولن می باشد

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Thu, 18 Nov 2004 22:55:00 GMT

هیچی دیگه نمی گم

با غزلی از خودم که در اواخر سال ۸۱

گقته شده و در خرداد ۸۲ کامل شد

نزدیک صبح بود : خدا بر زمین چکید

و فصل سرخ رویش انسان فرا رسید

دروازه های روز به تدریج وا شدند

وقطره قطره روی زمین زندگی چکید

هر قطره آدمی شد و لغزید روی خاک

هر قطره بنده ای شد و به گوشه ای خزید

هر کس به گونه ای به وجود آمد از خودش

رنگ یکی سیاه و رنگ یکی سفید

***

من ایستاده بودم و چشمان خیس شهر

هر لحظه انتظار تو را داشت می کشید

که تو نیامدی و مرا باز شب گرفت

که تو نیامدی و مرا مرگ می وزید

من آرزو شدم که بیاید کسی که نیست

اما چقدرگمشده من نمی رسید

باران گرفت ... و اتوبان خیس مرگ شد

بارن گرفت و بغض زمین را کسی ندید

این زندگی چقدر حقیره ست و بی فروغ!

وقتی قرارنیست بیاید در آن امید

دلگیرم از وجود خودم تا تو نیستی!

دلگیرم از کسی که مرا بی تو آفرید

^{پیمان سلیمانی}

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Thu, 14 Oct 2004 21:50:00 GMT

نمی دونم چه طور اين همه غيبت رو توجيه کنم

... ولی

قول می دهم تند تند به روز باشم

و اما بعد از مدتی يه کار جديد که البته غزل نيست

پلان اول :

کلاغها می ترسند

از خوابی که هيچ وقت نمی بينند

بپرند

.

پلان آخر:

همه چيز عوض می شود

کلاغها

به خانه می رسند

نويسنده در کجای داستان مرده است

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Thu, 12 Aug 2004 13:51:00 GMT

درود و عرض تشکر!

قبل از هر چيز از زحمات آقای جليل آهنگرنژاد که در ادامه کار وبلاگ نويسی مرا کمک و در اين راه به بنده لطف داشته اند تشکر و قدردانی ميکنم

مدتی است که بنا به مشکلاتی نتوانستم وبلاگم را به روز کنم

ولی امروز پس از مدتی غيبت دو شعر را وارد می کنم که شايد قبلا از من

شنيده ايد .

اين شعرها را قبلا در وبلاگم نوشته بودم ولی چون آن روزها مشکلاتی برای

وبم به وجود آمد اتفاقی حذف شدند ...

اين دو شعر از کارهای قديمی من بوده ودر بعضی جشنواره ها خوانده شده ودر بعضی از کتابها مانند کتاب دفتر شعر جوان و برخی مجلات و روزنامه ها مانند سروش جوان و .... چاپ شده...بعضی از دوستان هم از اين کارها استقبال کردند چند تن از دوستان هم تاثيراتی گرفتند ولی به رسم بعضی ازشاعران جوان امروز ! اشاره ای به اصل کار نکردند...

شعر اول مربوط به اواخر سال ۸۰ می باشد که آنموقع نتوانستم کامل کنم ولی در ارديبهشت سال ۸۱ توانستم آن را کامل کنم...

جاده ...

شب که رسيد پنجره نابود می شود

يکباره خانه سرد و غم آلود می شود

تقويم روی ميز بدل می شود به خاک

سرو بلند دهکده مفقود می شود

وحشت دوباره می چکد از پنجه های شب

از چارسمت ؛ خانه پر از دود می شود

چشم گريز نيست در اين برزخ سياه

جاده از اين به بعد مه آلود می شود

بی آفتاب روی تو ای وسعت سپيد!

دنيا چقدر کوچک و محدود می شود

بعد از غروب ِ پنجره شب می رسد و بعد

راه رسيدن ِ به تو مسدود می شود

آنقدر گريه می کنم از دوری ات که اشک

بر گونه های لاغر من رود می شود

کی می رسی پرنده ی من !؟ نه ... دروغ نيست

دارد زمين بدون تو نابود می شود

ارديبهشت ۸۱

و اما شعر دوم که يک کار فلسطينی است

من آخرين سنگ فلسطينم

آتش گرفته روح غمگينم

جز درد چيزی را نمی فهمم

جز مرگ چيزی را نمی بينم

کی قسمت من سنگ بودن بود!؟

شايد خدا کرده ست نفرينم

نفرين به تقدير سياه من

که اينچنينم سرد و سنگينم

اين روزها بسيار بی تابم

اين روزها بسيار غمگينم

جز مرگ - اين آرامش مطلق

چيزی نخواهد داد تسکينم

اما نه وقتی ظلم می بارد

هرگز مخواه آرام بنشينم

من سنگ خواهم ماند بی ترديد

تنها برای حفظ آيينم

پرتاب کن من را همين خالا

من آخرين سنگ فلسطينم

مهر۸۱

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Mon, 28 Jun 2004 00:40:00 GMT

با درود به شما دوستان که هميشه

به بنده لطف داريد

راستش يکی از دلايلی که باعث شده من دير به دير به روز کنم اينه که در اين دنيای مجازی به جای اينکه به شعر و نقد و نظرهای علمی در مورد آن پرداخته شود شده جايی برای درگيريها و کشمکشهای بی مورد و به! به! و چه! چه! های بی فايده : مثل شعرت خوب بود //لذت بردم//ای ول// و يک سری ديگر از الفاظ رايج و تعارفات از اين دست که در اين فضا رايج شده نمی تواند به شاعر کمکی کند به نظر من اگر کسی نظر می دهد بايد دليل بياورد...

به هر حال بعد از مدتها يک غزل ميزنم که شايد کمی فلسفی!! باشد

اگر اين کار را نقد کنيد خوشحال می شوم...

تنها همين پرنده

تشويش می وزيد درانسان ِ روبه مرگ

دنيا رسيده بود به دوران ِ روبه مرگ

ديگر نبود راه گريزی در اين جهان

هر چيز در اسارت بحران ِ رو به مرگ

تنها دری که بود اميد ِ به زندگی

وا شد ... ولی به سمت خيابان ِ رو به مرگ

اين آخرت کجاست که هرگز نمی رسم!؟

ـ اندوه کفشهای هراسان ِ رو به مرگ ـ

آيا اميد هست که از خويش رد شويم !؟

ـ ترديد در صدای خدايان ِ رو به مرگ ـ

٬٬٬ ٬٬٬

از خواب می پرد و به خود فکر ميکند

مردی شبيه هرچه پريشان ِ رو به مرگ

کابوس ديده است !؟ ولی نه حقيقتی ست

که می چکد ز ديده ی حيران ِ رو به مرگ

پس اين دروغ نيست که بی هيچ می رسيم

دنيا شده : قطار شتابان ِ رو به مرگ

تنها همين پرنده که خوابيده روی ريل

پی می برد به غربت انسان ِ رو به مرگ

پيمان سليمانی

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Wed, 26 May 2004 00:59:00 GMT

راستشو بخواين می خواستم تو ايام محرم يه شعر

عاشورايی بزنم

ولی تنبلی بنده مزيد برعلت شد تا نتوانم آن موقع اين

شعر را تو وبم بزنم

به هر حال فکر نمی کنم فرقی کنه...

البته شما به بزرگواريتان مرا عفو کنيد

والبته شعر جديد بنده نيست...

*کل يوم عاشورا...

زرد و خونين اين تن مجروح کيست!؟

واقعآ خورشيد اين خون تو نيست!؟

تو بگو ای سرزمين سوخته!

معنی اين آسمان تيره چيست!؟

سايه ای افتاده بر روی زمين

می وزد رخوت به هر چه هست ونيست

کشته شد امروز خورشيد جهان

کوفه امشب غرق عصيان و بديست

*بعد از اين هر روز عاشوراست...آه*

تا قيامت آسمان خواهد گريست

............

از ميان کشته ها رد شو!...ببين!

زرد و خونين اين تن مجروح کيست!؟

پيمان سليمانی

(بدون عنوان)

پیمان سلیمانی — Mon, 03 May 2004 08:54:00 GMT

بعد از کلی غيبت

دو غزل از کارهای قديم را تقديم شما دوستان

می کنم

باشد که مورد قبول افتد

اولين غزل

ايل

تنها صدای سبز تو مانده برای ايل

ای از تبار آينه روشنگر واصيل

ای تو برای گفتن من بهترين گواه

ای تو برای بودن من بهترين دليل

من دلگرفته خسته و خشکيده و خراب

اما تو عاشقانه وجاری شبيه نيل

اين روزها بدون تو دلگيرم از غروب

هی می رسم به دلهره هايی از اين قبيل...

اين روزها بدون تو بر اين زمين سرد

باد و تگرگ و صاعقه هی می شود گسيل

ديگر نمی رسم به تو بانوی قصه ها!

ديگر نمی رسم به تو ـ حالا به هر دليل

***

من زنده ام به ياد تو رويای سبز کوچ!

من زنده ام به ياد تو تنها صدای ايل!

۳/۹/۱۳۷۹

غزل دوم

پرنده

تکرار کن ... بخوان مرا در باد

چيزی بگو به وسعت فرياد

در اين غروب تلخ و بغض آلود

اينجا که موج می زند بيداد

من يک اسير زخمی در بند

اما تو يک پرنده ی آزاد

باور بکن بدون تو اين باغ

هر گز شکوفه ای نخواهد داد

بعد از تو...من شبيه برگی خشک

خود را به دست باد خواهم داد

صد مرتبه مرا بخوان در کوه

صد مرتبه بخوان مرا در باد

من قرنهاست گشته ام خاموش

من قرنهاست رفته ام از ياد

زمستان ۸۰

پيمان سليمانی